غزل شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: شاعر به ورود ماه رمضان و جشن عید اشاره دارد و از معنای عمیق آن صحبت می‌کند. او می‌گوید که در این ماه، قفل‌ها باز شده و نور و آگاهی در دل‌ها پدیدار شده است. روزه‌داری باعث پاک شدن جان و دل می‌شود، حتی اگر بدن آلوده باشد. روزه به عنوان یک زبان حال، ما را به کنار گذاشتن چیزهای اضافی دعوت می‌کند. در نهایت، شاعر از جمعی صحبت می‌کند که در آن نیکی و صلاح دین وجود دارد و نام منصور و ابایزید را به عنوان نمادهای این جمع ذکر می‌کند.
آمد رمضان و عِید با ماستقفل آمد و آن کلید با ماست
هوش مصنوعی: ماه رمضان فرا رسیده و جشن و شادی با ماست، قفل مشکلات و دل نگرانیها هم با ماست، چون کلید حل آنها در دست ماست.
بربست دهان و دیده بگشادوان نور که دیده دید، با ماست
هوش مصنوعی: دهان را بست و چشمانش را گشود. نوری که دیدهاش آن را مشاهده کرد، اکنون با ماست.
آمد رمضان به خدمتِ دلوان کَش که دل آفرید با ماست
هوش مصنوعی: رمضان آغاز شده و دل آماده استقبال از این ماه مبارک است، زیرا دل به خداوندی که آن را آفریده تعلق دارد.
در روزه اگر پدید شد رنجگنج دل ناپدید با ماست
هوش مصنوعی: اگر در روزه دچار سختی شدیم، بدانیم که در دل ما گنجی نهفته است که با ما خواهد بود.
کردیم ز روزه جان و دل پاکهر چند تنِ پلید با ماست
هوش مصنوعی: ما با تمام وجود از روزهای پاک و خوب زندگی کردیم، هرچند که افراد ناپاکی در کنار ما وجود دارند.
روزه به زبانِ حال گوید:«کم شو که همه مزید با ماست
هوش مصنوعی: روزها به زبان حال میگویند: «کمتر باش، زیرا همه چیزهای خوب با ماست.»
چون هست صلاحِ دین در این جمعمنصور و ابایزید با ماست»
هوش مصنوعی: وقتی که مصلحت دین در این جمع وجود دارد، منصور و ابا یزید نیز در کنار ما هستند.