رباعی شمارهٔ ۵۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از اشتیاق و آرزوی محبوب سخن می‌گوید. آتش اشتیاق به محبت او و آبی که از صحبتش بر دل جاری می‌شود، حالتی از امید و طلب را به تصویر می‌کشد. اما این آب تنها سرابی است و آن آتش نیز در واقع سرد و بی‌اثر است. شاعر در نهایت می‌گوید شاید این داستان تنها خواب و خیال بوده است.
از آتش سودای توام تابی بوددر جوی دل از صحبت تو آبی بود
هوش مصنوعی: از عشق تو در دل من شعلهای وجود دارد و از گفتوگو با تو، دل من مانند جویبار، زنده و شاداب شده است.
آن آب سراب بود و آن آتش برفبگذشت کنون قصه مگر خوابی بود
هوش مصنوعی: آن آب، تنها یک سراب بود و آن آتش، برف را ذوب کرد. اکنون این داستان شاید فقط یک خواب بود.