غزل شمارهٔ ۳۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز انسان‌ها می‌پردازد. در آغاز به کسانی اشاره می‌کند که در پایان مسیر به نتیجه‌ای مانند "خر" می‌رسند و این حرکت به نوعی نمادی از دوری از حقیقت و رهبری واقعی است. بازار دنیا همواره پر از کسب و کار و تلاش است، اما در این میان، انسان‌ها با مشکلات و دغدغه‌های زیادی مواجه‌اند.
شاعر به روح انسانی تشبیه می‌کند که به دنبال یافتن گوهری (یعنی حقیقت و معنای عمیق زندگی) است. او این جستجو را با توصیف دریا و صدفی که حاوی گوهری است، بیان می‌کند. اما صدفی که خالی است، نشان‌دهنده سختی‌ها و ناکامی‌ها در این تلاش است.
در نهایت، شاعر به ما می‌گوید که آرامش را در تجرید از دنیا جستجو نکنیم، زیرا آن سکون واقعی که به ما آرامش می‌دهد، اطلاعات و آگاهی درباره حقیقت‌هاست.
آن را که در آخرش خری هستاو را به طواف رهبری هست
هوش مصنوعی: کسی که در نهایت به بیفکری میرسد، در واقع پیرو یک راهنما یا رهبر نادرست است.
بازار جهان به کسب برپاستزین در همه خارش و گری هست
هوش مصنوعی: جهان مانند یک بازار پرجنب و جوش است که افراد در آن به دنبال کسب و کار و سود هستند. در این میان، مشکلات و چالشها هم وجود دارد که موجب دردسر و ناراحتی میشود.
تا خارششان همی‌کشاندهر جای که شور یا شری هست
هوش مصنوعی: هر جا که شور و شوق یا مشکلاتی وجود دارد، حتی خارشهای کوچک هم برانگیخته میشود.
در یم صدفی قرار گیردکاو را به درونه گوهری هست
هوش مصنوعی: در دریا، صدفی وجود دارد که درونش نگینی باارزش قرار دارد.
اما صدفی که دُر ندارددر جُستن دُرش معبری هست
هوش مصنوعی: صدفی که مروارید ندارد، در جستجوی مرواریدش راهی وجود دارد.
گه در یم و گاه سوی ساحلدر جُستن قطره‌اش سری هست
هوش مصنوعی: گاهی در دریا غوطهورم و گاهی به دنبال قطرهای از آن به سمت ساحل میروم.
خاموش و طمع مکن سکینهآن راست سکون که مخبری هست
هوش مصنوعی: سکوت کن و منتظر چیزی نباش که آرامش واقعی تنها در دست کسی است که از آن آگاه است.