رباعی شمارهٔ ۵۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن حالت‌های مختلف انسان اشاره دارد. چهره‌ای که در آن سرشار از غم و اندوه است، نمادی از پیچیدگی‌های درونی و تناقض‌های انسانی است. شاعر به تناوبی که انسان می‌تواند دیو، فرشته یا وحشی باشد، اشاره می‌کند و از این موضوع به عنوان یک طلسم محکم یاد می‌کند؛ یعنی حالاتی که انسان نمی‌تواند از آن‌ها رها شود.
این صورت آدمی که درهم بستندنقشی است که در تویلهٔ غم بستند
هوش مصنوعی: این چهرهی انسانی که خلق شده، تصویری است که در دل دلتنگیها و غمها شکل گرفته است.
گه دیو گهی فرشته گاهی وحشیاین خود چه طلسم است که محکم بستند
هوش مصنوعی: گاهی انسان به رفتارهای شیطانی و دیوانهوار گرایش پیدا می‌کند و گاهی نیز به رفتارهای نیک و فرشتهگونه. این تغییرات ناگهانی نشان میدهد که چه نیروی عجیبی در درون او وجود دارد که موجب این تحولها میشود.