غزل شمارهٔ ۳۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به ضرورت بیداری و هوشیاری در زندگی اشاره دارد و تأکید می‌کند که در زندگی خواب‌آلود به مقصد نمی‌رسیم. شاعر بر این باور است که کسانی که به خواب رفته‌اند، از جمع نیکان و دوستان بیرون هستند. همچنین، او هشدار می‌دهد که در جستجوی خوشبختی و کمال، باید از آنچه که ناخوشایند است عبور کنیم و به نور و روشنایی دست یابیم. در این شعر، عشق و وابستگی شدید به معشوق نیز به عنوان عاملی تأثیرگذار در زندگی روحی و عاطفی فرد مطرح شده است.
جمع باشید ای حریفان زانک وقت خواب نیستهر حریفی کو بخسبد والله از اصحاب نیست
هوش مصنوعی: همه جمع شوید، ای دوستان، چون وقت استراحت نیست. هر کسی که بخوابد، به خدا قسم، از جمع ما نخواهد بود.
روی بستان را نبیند راه بستان گم کندهر که او گردان و نالان شیوه دولاب نیست
هوش مصنوعی: کسی که در دل خود غم و اندوه دارد، نمیتواند زیباییهای اطرافش را ببیند و در حقیقت، راهی را که باید برود، گم خواهد کرد. خواب و خیال او مانع از آن میشود که واقعیتها را درک کند.
ای بجسته کام دل اندر جهان آب و گلمی‌دوانی سوی آن جو کاندر آن جو آب نیست
هوش مصنوعی: ای آن که در این دنیا به آرزوهای دل خود رسیدهای، چرا همچنان به سمت آن جویی میروی که در آن آب نیست؟
ز آسمان دل برآ ماها و شب را روز کنتا نگوید شب روی کامشب شب مهتاب نیست
هوش مصنوعی: از آسمان دل، ماه را بیرون بیا و شب را به روز تبدیل کن تا کسی نتواند بگوید که امشب شب بیمهتاب است.
بی خبر بادا دل من از مکان و کان اوگر دلم لرزان ز عشقش چون دل سیماب نیست
هوش مصنوعی: دل من از وجود او بیخبر است و از حال و هوای او اطلاعی ندارد. اگر چHeart من به خاطر عشقش میلرزد، این لرزش مانند لرزش جیوه نیست؛ به همین دلیل، نشاندهندهی نوعی عشق عمیق و خاص است.