تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۷۳۲

سرهای درختان گل تر می‌چینندو اندر دل خود کان گهر می‌بینند
چون بر سر پایند که با بی‌برگینومید نگردند و ز پا می‌شینند