رباعی شمارهٔ ۷۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصویرسازی زیبایی، عشق و دلتنگی را توصیف می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که عشق و احساسات عمیق او به محبوبش کافی است و حالتی میانسری و نشئگی از آن به دست می‌آید. همچنین، در اشاره به درد و رنجی که محبوب به او می‌دهد، می‌گوید که برای تحمل این آلام، تنها یک تازیانه کافی است و این نشان‌دهندهٔ قدرت و واقعیت احساسات او است.
سودای ترا بهانه‌ای بس باشدمستان ترا ترانه‌ای بس باشد
هوش مصنوعی: علاقه و شوق تو به اندازه کافی انگیزهای است، و برای سرودن درباره تو، ترانه‌ای به وفور وجود دارد.
در کشتن ما چه میزنی تیغ جفاما را سر تازیانه‌ای بس باشد
هوش مصنوعی: در آزار ما چقدر شدت عمل به خرج میدهی، در حالی که یک ضربه تازیانه هم برای عذاب ما کافی است.