غزل شمارهٔ ۴۱۷
هوش مصنوعی: این متن از شاعر غزل‌سرا به بیان احساس پریشان و سردرگمی فرد در زندگی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که به خواب نرفته و نمی‌داند کجاست، و شب وقتی فرا رسیده، باید بیدار باشد. او همچنین تأکید می‌کند که در زندگی باید به تعادل دخل و خرج توجه کرد و خروج بی‌دلیل از زندگی خدایی است. در نهایت، به تقدیر و سرنوشت اشاره می‌کند و این‌که نمی‌داند خوشبختی و بخت خوب به چه کسی تعلق دارد.
من پری زاده‌ام و خواب ندانم که کجاستچونک شب گشت نخسپند که شب نوبت ماست
هوش مصنوعی: من از نسل پریان هستم و نمیدانم خواب چیست و کجا قرار دارد. چون شب آمد، نمیخوابم؛ زیرا شب زمانهای برای ماست.
چون دماغ است و سر استت مکن استیزه بخسبدخل و خرج است چنین شیوه و تدبیر سزاست
هوش مصنوعی: بیش از حد به خود نبال و خویشتن را کوچک نشمار. دخالت در زندگی مالی و امور خود را با دقت و تدبیر انجام بده، زیرا تدبیر درست و اصولی در دخل و خرج، ضروری است.
خرج بی‌دخل خدایی است ز دنیا مطلبهر که را هست زهی بخت ندانم که که راست
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که خرج و هزینهای که بدون درآمد و منبع مالی صورت میگیرد، در حقیقت از نظر خداوند بیفایده است. هر کسی که به دنبال چیزهایی دنیاست، ممکن است خوشبختی یا بدبختیاش را نداشته باشد و نمیتوانم بگویم که چه کسی در این وضعیت درست است یا چه کسی نادرست.