رباعی شمارهٔ ۹۹۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از شدت عشق و احساساتش صحبت می‌کند. او می‌گوید که با وجود آتش عشق، جانش در حال جوش و خروش است و با باده‌ای که از عشق محبوب نوشیده، به حالت مدهوشی رسیده است. همچنین به حسرتی که دارد اشاره می‌کند، زیرا آرزوی در آغوش گرفتن محبوبش را دارد و این احساسات او را به فریاد و ناله واداشته است.
از آتش تو فتاده جانم در جوشوز باده تو شده است جانم مدهوش
هوش مصنوعی: جان من از آتش عشق تو در حال جوش و خروش است و به خاطر شراب تو، حالتم بیخود و سرگشته شده است.
از حسرت آنکه گیرمت در آغوشهرجای کنم فغان و هر سوی خروش
هوش مصنوعی: از دلتنگی اینکه تو را در آغوش بگیرم، در هر جایی فریاد میزنم و از هر سو ناله میزنم.