رباعی شمارهٔ ۱۲۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت میگوید که شب برای میخواران همدم و رفیق است و خود را به عنوان جانِ کسی که عاشق شده و دلی سوخته دارد معرفی میکند. در کنار این، اشاره میکند که افرادی که از عشق بهرهای نبردهاند، هر شب به یاد مردن و جدایی احساس میکنند.
شب گوید من انیس میخوارانمصاحب جگر سوخته را من جانم
هوش مصنوعی: شب به میخواران میگوید که من همدم آنها هستم و برای کسی که دلی سوخته دارد، من همچون جان او هستم.
و آنها که ز عشقشان نصیبی نبودهر شب ملکالموت در ایشانم
هوش مصنوعی: آنهایی که نصیب و بهرهای از محبت و عشق ندارند، هر شب احساس میکنند که مرگ در کنارشان است و این احساس به آنها دست میدهد.