غزل شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر آرزوهای خود را بیان می‌کند که شامل مواردی چون نواختن ساز (چنگ و نای)، سرودن ترانه‌های زیبا، ارتباط با عشق و زیبایی‌ها و همچنین حسینی بودن است. او به عشق به عنوان منبع الهام و همچنین به آوای موسیقی و شهادت اشاره می‌کند. شاعر همچنین علاقه‌مند به بیداری از خواب و رسیدن به گلستان عشق است و نهایتاً به دیدار محبوب و زیبایی‌های او می‌اندیشد.
ای چنگ پرده‌های سپاهانم آرزوستوی نای ناله خوش سوزانم آرزوست
هوش مصنوعی: هر چند زندگی به سردی و سختی میگذرد، ولی آرزو دارم که صدای خوش چنگ و نای، روح مرا زنده کند و از غمها و نگرانیها آزادم سازد.
در پرده حجاز بگو خوش ترانه‌ایمن هدهدم صفیر سلیمانم آرزوست
هوش مصنوعی: در سرزمین حجاز، بگو که من با خوشصدا ترین آوازها همانند هدهدی هستم که صدای سلیمان را مینوازد و آرزو دارم.
از پرده عراق به عشاق تحفه برچون راست و بوسلیک خوش الحانم آرزوست
هوش مصنوعی: از عراقیها برای عاشقان هدیهای میفرستند و من به یاد بوسلیک آهنگین آرزو دارم.
آغاز کن حسینی زیرا که مایه گفتکان زیر خرد و زیر بزرگانم آرزوست
هوش مصنوعی: آغاز کن کار حسینی را، چون این را به عنوان هدفی بزرگ و آرزوهایی والا در نظر دارم.
در خواب کرده‌ای ز رهاوی مرا کنونبیدار کن به زنگله‌ام کانم آرزوست
هوش مصنوعی: در خواب غفلت به سر میبرم، حالا مرا بیدار کن، زیرا در دل آرزو دارم که از این وضعیت رهایی یابم.
این علم موسقی بر من چون شهادتستچون مؤمنم شهادت و ایمانم آرزوست
هوش مصنوعی: این دانش موسیقی برای من مانند گواهی و شهادت است. من به اندازهای به ایمان و اعتقادم پایبندم که آرزوی دستیابی به شهادت و ایمانی عمیق را دارم.
ای عشق عقل را تو پراکنده گوی کنای عشق نکته‌های پریشانم آرزوست
هوش مصنوعی: ای عشق، تو سبب شدهای که عقل من به سرگردانی بیفتد. ای عشق، آرزوهایم پر از نکته‌های نامرتب و نامفهوم است.
ای باد خوش که از چمن عشق می‌رسیبر من گذر که بوی گلستانم آرزوست
هوش مصنوعی: ای باد خوش، که از باغ عشق میگذری، لطفاً بر من بگذر و با خود بوی گلستان را بیاور که این بوی دلانگیز آرزوی من است.
در نور یار صورت خوبان همی‌نموددیدار یار و دیدن ایشانم آرزوست
هوش مصنوعی: در روشنایی وجود محبوب، چهرههای زیبا به چشم میآیند و دیدن محبوب و ملاقات با او برایم آرزوست.