رباعی شمارهٔ ۱۴۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی ناراحت و زار از شخصی می‌پردازد که دچار درد و رنج شده است. او تصویر زردی و اشک‌هایی را توصیف می‌کند و به نوعی کنایه به ظلم و بدخلقی دیگری می‌زند که باعث این حال خراب شده است. در عین حال، شاعر به طنز و خنده به وضعیت خود اشاره می‌کند.
چون زرد و نزار دید او رو یک منخونابه روان ز چشم چون جو یک من
هوش مصنوعی: او وقتی صورت زرد و نزار او را دید، زخمی از درد به چشمهایش آمد که مانند جوی بیرون میریخت.
خندید و به خنده گفت دلجو یک منای ظالم مظلومک بدخو یک من
هوش مصنوعی: دلجو با لبخند گفت: "ای ظالم، من هم دل خوشی ندارم و نیاکی بدجنسی."