رباعی شمارهٔ ۱۵۳۰
هوش مصنوعی: این اشعار درباره عشق و دیوانگی شاعر نسبت به معشوقش هستند. شاعر از عشق خود به یک شاه سخن میگوید که عقلش را از دست داده و دلش همواره با اوست. او مانند پروانهای است که به شمع عشقش توجه دارد و روشنایی شمع از وجود پروانه ناشی میشود.
آن شاه که هست عقل دیوانهٔ اووز عشق دلم شده است همخانهٔ او
هوش مصنوعی: آن پادشاه که عقلش مجنون شده و به خاطر عشق، دل من همنشین او شده است.
پروانه فرستاد که من آن توامصد شمع به نور شد ز پروانهٔ او
هوش مصنوعی: پروانه به من پیام فرستاد که من نیز از تو هستم و صد شمع به نور روشنی او روشن شدند.