رباعی شمارهٔ ۱۵۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف روحیات انسانی و تصورات خطاهای ذهن می‌پردازد. شاعر به مفهوم خیالات و اوهام اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این تصورات نادرست نمی‌توانند جوهر حقیقت را درک کنند. در واقع، او به این نکته می‌پردازد که چیزهایی که در ذهن ما وجود دارند، ممکن است واقعی نباشند و در برابر واقعیت، ناتوان به نظر بیایند.
ای پردهٔ پندار پسندیدهٔ تووی وهم خودی در دل شوریدهٔ تو
هوش مصنوعی: ای پردهٔ افکار زیبا و خوشایند تو، و ای خیال خودت که در دل آشفتهٔ تو قرار دارد.
هیچی تو و هیچ را چنین گوهربه زین نتوان نهاد در دیدهٔ تو
هوش مصنوعی: هیچ چیز و هیچ کس نمیتواند چنین زیبایی را در چشمان تو جای دهد.