رباعی شمارهٔ ۱۶۳۰
هوش مصنوعی: این ابیات به تفکر و اندیشهی نادرست افراد نسبت به موضوعات مختلف اشاره دارد. شاعر به نقد کسانی میپردازد که به جای دیدن حقیقت، با بیخبری و نادانی عمل میکنند. همچنین به زیباییهایی که از راز و غیب نشأت میگیرند، اشاره میکند و سوال میکند که چرا این زیبایی‌ها را نادیده گرفته و آسیب میزنند.
صاحب‌نظران راست تحیر پیشهمر کوران را تفکر و اندیشه
هوش مصنوعی: متفکران واقعی در حیرت و شگفتی هستند، ولی افرادی که نابینا هستند، توانایی فکر کردن و اندیشیدن ندارند.
صد شاخ خوش از غیب گل افشان بر توبر شاخ رضا چه میزنی تو تیشه
هوش مصنوعی: صد شاخ خوش از غیب گل افشان بر تو بر شاخ رضا چه میزنی تو تیشه
در این بیت به تصویر زیبایی از شکوفه‌ها و گل‌ها اشاره شده که از آسمان بر روی شاخسار درخت رضایت می‌ریزد. گویی کسی با تیشه‌اش به این زیبایی و نعمت‌ها آسیب می‌زند و پرسشی مطرح می‌شود که چرا باید این همه زیبایی را تخریب کرد. این شعاعی از تاسف و اعتراض نسبت به اعمالی است که به جای حفاظت از زیبایی‌ها، به نابودی آن‌ها می‌انجامد.