رباعی شمارهٔ ۱۶۵۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را به وسوسه‌های نفس خود واگذار نکند و به جز خود خداوند با چیز دیگری نیامیزد. او از خدا می‌خواهد که با او به گونه‌ای رفتار کند که از نفس خود دور شود و فقط به جوهره‌ی واقعی خود که به خداوند مربوط است برگردد.
یارب تو مرا به نفس طناز مدهبا هر چه به جز تست مرا ساز مده
هوش مصنوعی: ای خدا، تو مرا به زیباییهای فریبنده متصل نکن و نگذار هیچ چیزی غیر از تو مرا تحت تأثیر قرار دهد.
من در تو گریزان شدم از فتنهٔ خویشمن آن توام مرا به من باز مده
هوش مصنوعی: من از درد و مشکلات خودم به تو پناه آوردهام و در تو محو شدهام. من در واقع جزء تو هستم، اما خواهش میکنم که مرا به خودم برنگردانی.