غزل شمارهٔ ۴۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به وصف روزهای عید و عرفه و حال و هوای عارفان در این ایام می‌پردازد. در آن، به افرادی اشاره می‌شود که به درک و ارزش این روزها پی برده‌اند و در پی کسب فیض و کمک به نیازمندان هستند. مردم از دور به سمت این ایام می‌آیند تا خواسته‌های خود را از قاضی الحاجات برآورده کنند و زکات و صدقات را برای فقرا تقسیم کنند. شاعر به فراز و نشیب حال افراد اشاره می‌کند و دعوت می‌کند تا به این عمل نیک و روحانی بپردازند و از برکات این روزهای خاص بهره‌مند شوند. در نهایت، او خواستار این است که شنونده ساکت شود و فقط به دعا و صلوات گوش بسپارد.
چو عید و چون عرفه عارفان این عرفاتبه هر که قدر تو دانست می‌دهند برات
هوش مصنوعی: در روزهای عید و عرفه، عارفان و اهل معرفت به هر کسی که ارزش و مقام تو را بشناسد، پاداش و هدیهای می‌دهند.
هلال‌وار ز راه دراز می‌آیندبرای کار‌گزاری ز قاضی‌الحاجات
هوش مصنوعی: ماهنشانها با ظرافت و از دور دست به سوی ما می‌آیند تا نیازهای ما را برطرف کنند.
به مفلسان که ز بازار‌‌شان نصیبی نیستز مخزن زر سلطان همی‌کشند زکات
هوش مصنوعی: افرادی که در وضعیت مالی ضعیفی قرار دارند و از بازار خود فایدهای نمیبرند، از گنجینههای ثروت سلطان هم به نوعی کمک و مالیات میگیرند.
پی گشادن در‌های بسته می‌آیندگرفته زیر بغل‌ها کلید‌های نجات
هوش مصنوعی: افرادی که برای گشودن در‌های بسته تلاش میکنند، با کلیدهایی که به همراه دارند، در زیر بغلهایشان، به سمت نجات می‌آیند.
به دست هر جان زنبیل زفت می‌آیدشنیده بانگ تعالو لتأخذوا الصدقات
هوش مصنوعی: زنان بیل بزرگی به دست دارند و صداهایی را میشنوند که از آنها خواسته می‌شود تا زکاتها را بگیرند.
بیا بیا گذری کن ببین زکات ملکبه طور موسی عمران و غلغل میقات
هوش مصنوعی: بیا و نگاهی به وضعیت کشور بینداز، همانطور که موسی پسر عمران به دستورات الهی عمل میکرد و از هوی و هوسها دوری میکرد.
دریده پهلوی همیان از آن زر بسیاردریده قوصره‌هاشان ز بار قند و نبات
هوش مصنوعی: دستگاه و کيسه را از روی آن طلا پاره کردهاند، چون بار قند و شکر سنگینی بر دوش دارند.
ز خرمن دو جهان مور خود چه تاند بردخمش کن و بنشین دور و می‌شنو صلوات
هوش مصنوعی: از هر چه میزاید در این دو جهان، تو بعد از تلاش خود را برسان، آرام بگیر و به دور از دغدغهها بنشین و به شنیدن ذکر و دعا مشغول شو.