تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۶۷۸

استاد مرا بگفتم اندر مستیکگاهم کن ز نیستی و هستی
او داد مرا جواب و گفتا که بروگر رنج ز خلق دور داری رستی