غزل شمارهٔ ۴۹۴
هوش مصنوعی: این شعر، با نثر شاعرانه و نمادین، به توصیف زیبایی‌های عشق و محبت می‌پردازد. شاعر به الفاظی چون "شاه نهانی" و "می آسمانی" اشاره می‌کند که نشان‌دهنده جذابیت و شگفتی در عالم عشق است. او معشوق را به زیبایی گلستان تشبیه می‌کند و از او به عنوان "جان دلبر" نام می‌برد. سپس به پیام‌هایی از مستان و رندان اشاره می‌کند که از شادابی و طرب می‌گویند. در نهایت، شاعر به انتخاب "غمی" اشاره دارد که به محبوبش مربوط می‌شود، و چگونگی تأثیر عشق را روی روح و دل آدمی بیان می‌کند.
به شاه نهانی رسیدی که نوشتمی آسمانی چشیدی که نوشت
هوش مصنوعی: به پادشاهی پنهان رسیدی که نامهای از آسمان فرستاده و تو آن را دیدهای و درک کردهای.
نگار ختن را حیات چمن رامیان گلستان کشیدی که نوشت
هوش مصنوعی: عشوه و زیبایی دختر ختن را که مانند گل در باغستان جلوه می‌کند، به خوبی به تصویر کشیدهای.
ایا جان دلبر ایا جمله شکّرچه ماهی چه شاهی چه عیدی که نوشت
هوش مصنوعی: ای محبوب من، آیا تو مانند شکر هستی؟ چه به عنوان ماهی، چه به عنوان شاه، چه به عنوان عیدی که نوشته شده باشد؟
ز مستان سلامت ز رندان پیامتکه قفل طرب را کلیدی که نوشت
هوش مصنوعی: از شادی مستان برایت پیامی فرستاده شده است که کلید خوشحالی و سرور را به تو میدهد.
چه رعنا رقیبی چه شیرین طبیبیکه در سر شرابی پزیدی که نوشت
هوش مصنوعی: چه رقیبی زیبا و دلانگیز که مانند یک پزشک شیرینزبان است و در دل شرابی نوشید و به شعر درآورد.
دلا خوش گزیدی غم شمس تبریزگزیده کسی را گزیدی که نوشت
هوش مصنوعی: ای دل، تو انتخاب نیکویی کردی، چرا که غم شمس تبریز را برگزیدی. تو کسی را انتخاب کردهای که بینهایت اهمیت دارد و فکرش را مکتوب کرده است.