رباعی شمارهٔ ۱۷۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دشمن و دوست اشاره می‌کند. او دشمن را با نور موسی و کوه سینا مقایسه می‌کند و به زیبایی و قداست دوست اشاره دارد که جان را با وجودش پر از شوق می‌کند. اما دشمن را به گونه‌ای بیان می‌کند که نامش هم برای جان سنگین و نامبارک است. این ابیات به تضاد میان دشمن و دوست می‌پردازند و احساسات عمیق شاعر را نسبت به هر یک نشان می‌دهند.
ای دشمن جان و جان شیرین که توینور موسی و طور سینین که توی
هوش مصنوعی: ای دشمن جان و عزیزترین کسی که مانند نور موسی و کوه سینا هستی، تو وجودی همچون حقیقت و روشنایی داری.
وی دوست که زهره نیست جان را هرگزتا نام برد از تو به تعیین که توی
هوش مصنوعی: دوست من که جرأت ندارد حتی نام تو را براساس آگاهی و وضوح بیان کند، هرگز نمیتواند جان را به خطر بیندازد.