رباعی شمارهٔ ۱۷۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به دل خود می‌گوید که در این حالت ناداری و رسوایی، باید انصاف داد که عشق مانند سایه است. او بیان می‌کند که عشق آتشین و تند است، در حالی که دل او در این وضعیت قدرتی ندارد. در نهایت، می‌پرسد که چرا دلش با چنین وضعیتی خود را به خاک می‌زند.
ای دل تو بدین مفلسی و رسوائیانصاف بده که عشق را چون سائی
هوش مصنوعی: ای دل من، وضعیت فلاکتبار و رسوایی تو چقدر به واقعیت نزدیک است. باید انصاف بدهی که عشق همچون سایهای است که همیشه همراه ماست.
عشق آتش تیز است و ترا آبی نیستخاکت بر سر چه باد می‌پیمائی
هوش مصنوعی: عشق مانند آتشی تند و سوزان است و تو در این شرایط آرام و بیتفاوت به نظر میرسی. چرا به این بیخیالی و بیاعتنایی ادامه میدهی؟