رباعی شمارهٔ ۱۸۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به حس غم و اندوه خود اشاره می‌کند و از اینکه در مورد وفا و جفا صحبت می‌شود، ناراحت است. او بیان می‌کند که حتی اگر کودکان از ظلم و جفا بترسند، او به دلیل تجربیاتش در زندگی، دیگر به این موضوعات حساس نیست و به سن و سال خود اشاره می‌کند.
رو ای غم و اندیشه خطا می‌گوئیاز کان وفا چرا جفا می‌گوئی
هوش مصنوعی: ای غم و اندوه، تو به اشتباه میگویی که چرا از من که وفادارم، بدی میکنی.
هر کودک را گر از جفا ترسانندمن پیر شدم در این مرا می‌گوئی
هوش مصنوعی: اگر هر کودکی را از ظلم و سختی بترسانند، من سالهاست که به این وضع عادت کردهام و این موضوع را به من میگویی؟