غزل شمارهٔ ۵۱۲ - مولانا

صبر مرا آینه بیماری استآینه ای عاشق غمخواری است

درد نباشد ننماید صبورکه دل او روشن یا تاری است

آینه جویی‌ست نشان جمالکه رخم از عیب و کلف عاری است

ور کلفی باشد عاریتیستقابل داروست و تب افشاری است

آینه رنج ز فرعون دورکان رخ او زنگی و زنگاری است

چند هزاران سر طفلان بریدکم ز قضا دردسری ساری است

من در آن خوف ببندم تمامچون که مرا حکم و شهی جاری است

گفت قضا بر سر و سبلت مخندکاین قلمی رفته ز جباری است

کور شو امروز که موسی رسیددر کف او خنجر قهاری است

حلق بکش پیش وی و سر مپیچکاین نه زمان فن و مکاری است

سبط که سرشان بشکستی به ظلمبعد توشان دولت و پاداری است

خار زدی در دل و در دیده شاناین دمشان نوبت گلزاری است

خلق مرا زهر خورانیده‌ایاز منشان داد شکرباری است

از تو کشیدند خمار درازتا به ابدشان می و خماری است

هیزم دیگ فقرا ظالمستپخته بدو گردد کو ناری است

دم نزدم زان که دم من سکستنوبت خاموشی و ستاری است

خامش کن تا که بگوید حبیبآن سخنان کز همه متواری است