غزل شمارهٔ ۵۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و مستی اشاره دارد. شاعر از عشق به عنوان جامی می‌گوید که فرد را به سرمستی می‌برد و این احساس را با زیبایی‌های معشوق توصیف می‌کند. عشق در این شعر به یک راز تبدیل می‌شود که به تدریج فاش می‌شود و نشان‌دهنده خستگی و تسلیم شاعر در برابر این عشق است. به طور کلی، شعر به تصویر کشیدن عمق احساسات و تجربیات عاشقانه می‌پردازد.
ای ز بِگَه خاسته سر مست مستمستِ شرابی و شرابِ الست
هوش مصنوعی: ای کسی که از کنگره عشق سرشار و شاداب و سرمستی، تو مانند شراب خوشگوار و عطرآگینی هستی که در عالم وجود، بینهایت جلوه و اثر دارد.
عشق رسانید تو را همچو جاماز برِ ما تا برِ خود دست دست
هوش مصنوعی: عشق تو را به ما نزدیک کرد، مانند جامی که از دست ما به تو میرسد، اما در عین حال، خودت نیز باید به آن دست یابی.
بازوی تو قوس خدا یافت یافتتیر تو از چرخ برون جَست جَست
هوش مصنوعی: بازوی تو به زیبایی و کمال خود، همچون قوس و کمانِ خدایی شده است و تیر تو به گونهای پرتاب می‌شود که از چرخ گردش زمان خارج میافتد.
هر گُهری کان ز خزینهٔ خداستدر دو لبِ لعلِ تو آن هست هست
هوش مصنوعی: هر زمان که گوهری از خزانه خداوند وجود دارد، آن گوهر در لبان لعل و زیبای تو نهفته است.
فاش شد این عشقِ تو بی‌قصد مابند بدرید ز دل جَست جَست
هوش مصنوعی: عشق تو آشکار شد و ما بدون هدف نتوانستیم قلبمان را از این حالت رها کنیم و همچنان در جستجو هستیم.
فاش شد آن راز که در نیم شبزیر زبان گفته بُدَم پست پست
هوش مصنوعی: راز ناپیدایی که در دل شب به آرامی بر زبانم جاری شد، اکنون آشکار شده است.
کِرم خورد چوب و بروید ز چوبعشق ز من رُست و مرا خَست خَست
عشق از من خاست و مرا زخمی کرد همچون موریانه که از چوب برمیآید و آنرا میخورد.