غزل شمارهٔ ۶۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت ماه شب‌افروز اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر ماه چهره خود را بپوشاند، دیگر چه فایده‌ای دارد. او می‌افزاید که حتی اگر ماه روی خود را بپوشاند و بوی خوشش را ببرد، روح او همچنان انواع مختلف زیبایی‌ها را دارد. در ادامه، شاعر به این نکته می‌پردازد که هرچند غم دشمنی دارد، اما دل دیوانه او همچنان در پی عشق و زیبایی است و سوال می‌کند که سحر و دام عشق کجا قرار دارد.
گر ماه شب افروزان روپوش روا داردگیرم که بپوشد رو بو را چه دوا دارد
هوش مصنوعی: اگر ماه درخشان شب، چهرهاش را بپوشاند، حتی اگر بپوشاند چهرهاش را، درمان این غم چیست؟
گر نیز بپوشد رو ور نیز ببرد بواز خنبش روحانی صد گونه گوا دارد
هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است چهرهاش را بپوشاند یا بوی خوشش را ببرد، ولی روح او به گونههای مختلف نشانههایی از خود نشان میدهد.
آن مه چو گریزانه آید سپس خانهلیکن دل دیوانه صد گونه دغا دارد
هوش مصنوعی: آن ماه به طور ناگهانی میآید و سپس میرود، اما دل دیوانه انواع مختلفی از فریب و تردید را در خود دارد.
غم گرچه بود دشمن گو بد سر او با منبا مرغ دلم گوید کو دام کجا دارد
هوش مصنوعی: غم اگرچه مانند یک دشمن است، اما می‌گوید که سر او با من است. اما دل من از او میپرسد که دام او کجاست.