غزل شمارهٔ ۶۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به عنوان یک پیام امیدبخش نوشته شده است. شاعر به مخاطب خود می‌گوید که ناامید نشود چرا که امید به زندگی و رحمت الهی همیشه وجود دارد. او به نمونه‌های تاریخی مانند مریم، یوسف و یعقوب اشاره می‌کند تا نشان دهد حتی در سخت‌ترین شرایط، نجات و فرجی ممکن است. شاعر همچنین به دردها و قفل‌های زندگی اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که انتظار روزهای خوب و شادی را داشته باشد. در نهایت، او دعوت می‌کند که سکوت کند و نسبت به وعده‌های خداوند سرشار از امید باشد.
نومید مشو جانا، کاومید پدید آمداومیدِ همه جان‌ها، از غیب رسید آمد
هوش مصنوعی: از ناامیدی فاصله بگیر، ای دوست؛ زیرا امیدی نو در حال ظهور است. این امید، جان‌ها را از عالم غیب به سوی خود فرا میخواند.
نومید مشو گر چه، مریم بشد از دستتکآن نور که عیسی، را بر چرخ کشید آمد
هوش مصنوعی: ناامید نشو، حتی اگر مریم از دستت دور شود، زیرا نوری که عیسی را به آسمان برد، آمده است.
نومید مشو ای جان، در ظلمت این زندانکآن شاه که یوسف را، از حبس خرید آمد
هوش مصنوعی: ای جان، از ناامیدی پرهیز کن در این تاریکی زندان، زیرا آن پادشاهی که یوسف را از زندان آزاد کرد، هنوز هست.
یعقوب برون آمد، از پردهٔ مستورییوسف که زلیخا را، پرده بدرید آمد
هوش مصنوعی: یعقوب از پردهی پنهانی یوسف بیرون آمد، چرا که زلیخا پرده را کنار زد و او را مشاهده کرد.
ای شب به سحر برده! در یارب و یارب توآن یارب و یارب را، رحمت بشنید آمد
هوش مصنوعی: ای شب، بامداد را به سحر تبدیل کردهای، ای خدا، تو همان خدای رحمتگستر هستی که به دعای بندگانت پاسخ میدهی.
ای درد کهن‌گشته! بخ بخ که شفا آمدوی قفل فروبسته! بگشا که کلید آمد
هوش مصنوعی: ای درد قدیمی، از جایش تکان بخور که درمان آمد. ای قفل بسته، در خود را باز کن چون کلید آمده است.
ای روزه گرفته تو! از مائدهٔ بالاروزه بگشا خوش‌خوش، کآن غرهٔ عید آمد
هوش مصنوعی: ای کسی که روزه گرفتهای، روزهات را باز کن، زیرا عید آمده و زمان خوشحالی فرا رسیده است.
خامش کن و خامش کن، زیرا که ز امر کنآن سکته حیرانی، بر گفت مزید آمد
هوش مصنوعی: سکوت کن و خاموشی اختیار کن، زیرا از سخن تو، به اشتباه و سردرگمی افزوده میشود.