غزل شمارهٔ ۶۵۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ شیرینی کلام و زیبایی ظاهری معشوق است. شاعر می‌گوید که هر نکته تلخی که از مرگ زودتر است، وقتی لب معشوق آن را بیان کند، به شیرینی شکر خواهد بود. او همچنین به زیبایی و جذابیت زلف و ابروی معشوق اشاره می‌کند و از این می‌گوید که جان‌ها به خاطر عشق به معشوق به سمت او می‌آیند. در نهایت، شاعر از دعوت و آواز دل‌انگیز معشوق یاد می‌کند و احساساتی عمیق و صمیمی را نسبت به او ابراز می‌کند.
هر نکته که از زهر اجل تلختر آیدآن را چو بگوید لب تو چون شکر آید
هوش مصنوعی: هر حرفی که از غربت مرگ تلختر باشد، وقتی تو آن را بگویی، مانند شکر شیرین به نظر میرسد.
در چاه زنخدان تو هر جان که وطن ساختزود از رسن زلف تو بر چرخ برآید
هوش مصنوعی: در عمق زیباییهای تو، هر کسی که جایی برای زندگی انتخاب کند، به زودی از نخی که زلفهای تو به دورش پیچیده، به آسمان خواهد رفت.
هین توشه ده از خوشه ابروی ظریفتزان پیش که جان را ز تو وقت سفر آید
هوش مصنوعی: بخواب بیدار باش و از زیبایی ابروی نرم و لطیفت بهرهمند شو، زیرا این زیبایی میتواند در زمان جدایی و سفر جان و دل را به سویت بخواند.
از دعوت و آواز خوشت بوی دل آیدلبیک زنم نفخه خون جگر آید
هوش مصنوعی: صدای دلنوازتو مرا به وجد میآورد، با شوق میگویم لبیک، چرا که درد و شوق در وجودم به جریان میافتد.