غزل شمارهٔ ۶۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حالاتی از دل و عشق می‌پردازد. او دلی دارد که هرگز غم به خود نمی‌گیرد و می‌گوید می‌خواری دارد که هرگز کم نمی‌شود. دل او عشق را می‌شناسد و تنها با عاشقان هم‌نشین می‌شود. او امیدوار است که از سعادت الهی خطی بگیرد تا دیگر در این دنیا غم نباشد. به طور کلی، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که خوشی و عشق می‌تواند انسان را از غم و اندوه دور کند و توبه نیز نمی‌تواند به تنهایی تضمین‌کننده اصالت و پاکی دل باشد.
دلی دارم که گرد غم نگرددمیی دارم که هرگز کم نگردد
هوش مصنوعی: دل من هرگز به غم آلوده نمی‌شود و البته میخواهم از میای بنوشم که هیچگاه کم نمی‌شود.
دلی دارم که خوی عشق داردکه جز با عاشقان همدم نگردد
هوش مصنوعی: دل من سرشار از عشق است و فقط با کسانی که عاشق هستند می‌تواند همدل و همنوا شود.
خطی بستانم از میر سعادتکه دیگر غم در این عالم نگردد
هوش مصنوعی: میخواهم از میر سعادت نوشتهای بگیرم تا دیگر در این دنیا غمی نداشته باشم.
چو خاص و عام آب خضر نوشنددگر کس سخره ماتم نگردد
هوش مصنوعی: هر کس که از آب حیات بهرهمند شود و در زندگیاش به خوشی و شادی دست یابد، دیگران در غم و اندوه او شریک نخواهند شد.
اگر فاسق بود زاهد کنندشوگر زاهد بود بلعم نگردد
هوش مصنوعی: اگر شخصی فاسق باشد (دنیاطلب و گناهکار) او را به زهد و پارسایی دعوت میکنند، اما اگر فردی زاهد و پارسا باشد، او هرگز به انحراف و گمراهی نمیرود.
چو یابد نردبان بر چرخ شادیز غم چون چرخ پشتش خم نگردد
هوش مصنوعی: وقتی انسان بر مشکلات زندگی غلبه کند و به خوشبختی دست یابد، دیگر از غم و ناراحتیاش کم نمی‌شود و زندگیاش به سمت بهتر شدن پیش میرود.
چو خرمشاه عشق از دل برون جستکه باشد که خوش و خرم نگردد
هوش مصنوعی: وقتی عشق به شدت از دل بیرون میرود، آیا امکان دارد که انسان خوشحال و شاداب باقی بماند؟
ز سایه طره‌های درهم اوز هر همسایه‌ای درهم نگردد
هوش مصنوعی: سایههای درهم و فروغ طره‌های او آنچنان جذاب و گیراست که هیچ همسایه‌ای نمی‌تواند به آن بیتوجه باشد.
بکن توبه ز گفتار ار چه توبهاز آن توبه شکن محکم نگردد
هوش مصنوعی: اگر چه در گفتار خود توبه کنی، اما بدان که این توبه از آن بیوفا محکم نخواهد شد.