غزل شمارهٔ ۶۸۴ - مولانا

ز رویت دسته گل می‌توان کردز زلفت شاخ سنبل می‌توان کرد

ز قد پرخم من در ره عشقبر آب چشم من پل می‌توان کرد

ز اشک خون همچون اطلس منبراق عشق را جل می‌توان کرد

ز هر حلقه از آن زلفین پربندپر گردن کشان غل می‌توان کرد

تو دریایی و من یک قطره ای جانولیکن جزو را کل می‌توان کرد

دلم صدپاره شد هر پاره نالانکه از هر پاره بلبل می‌توان کرد

تو قاف قندی و من لام لب تلخز قاف و لام ما قل می‌توان کرد

مرا همشیره است اندیشه تواز این شیره بسی مل می‌توان کرد

رهی دورست و جان من پیادهولی دل را چو دلدل می‌توان کرد

خمش کن زان که بی‌گفت زبانیجهان پربانگ و غلغل می‌توان کرد