غزل شمارهٔ ۷۴۷

هوش مصنوعی: این شعر در صدد دعوت به شادی و دوری از غم و اندوه است. شاعر از مخاطبان می‌خواهد که برای لذت بردن از زندگی و عشق، به سوی شادمانی بروند و از توهمات عقل و خودخواهی رها شوند. او به تصویرسازی از بهاری با رنگ‌های شاد پرداخته و بر اهمیت تجربه‌های روحانی از طریق سماع و نوشیدن شراب پاک تأکید می‌کند. همچنین به عشق و فانی شدن در جمال محبوب می‌پردازد و در نهایت به اشاره به شمس تبریز می‌زند که نماد عشق و حقیقت است.