غزل شمارهٔ ۷۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف قدرت و جذبه‌ای می‌پردازد که با دیدن و نظر کردن به محبوب یا معشوق حاصل می‌شود. او بیان می‌کند که لبان معشوق مانند باده‌ای ارزان است و چشم‌های شوخ و مست او می‌تواند گرانبهاترین چیزها را به راحتی تغییر دهد. همچنین به تأثیر نورانی صورت محبوب اشاره می‌کند که می‌تواند دنیا را روشن کند و زهر را به تریاق تبدیل نماید. هر کس که به این چشم‌ها نگاه کند، روشن می‌شود و هر کس که از جان بگذرد، به محبوب می‌رسد. شاعر همچنین قدرت و سلطنت این محبوب را تشبیه می‌کند به پادشاهی که با حضور خود چرخ و عرش را به لرزه درمی‌آورد و در نهایت، اشاره می‌کند که درخواست‌های هر کس با نظر و لطف او برآورده می‌شود.
هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کندهم دو چشم شوخ مستت رطل را گردان کند
هوش مصنوعی: وقتی لبان تو مجذوب باده میشوند، قیمتش کم می‌شود و همچنین چشمان بازیگوش و جذاب تو میتوانند سنگینی و وزن را تغییر دهند و حالتی خاص به آن بدهند.
هم جهان را نور بخشد آفتاب روی توزهر را تریاق سازد کفر را ایمان کند
هوش مصنوعی: تا وقتی که چهره تو به جهان نور میبخشد، می‌تواند زهر را به درمان تبدیل کند و کفر را به ایمان تبدیل کند.
هر که را در چشم آرد چشم او روشن شودهر که را از جان برآرد غرقه جانان کند
هوش مصنوعی: هر کسی که در نظر دیگران خوب به نظر برسد، چشمش به روشنی میافتد و هر کس که از درون، عشق و محبت برآورد، محبوب و عزیز می‌شود.
چونک بر کرسی برآید پادشاه روح اوچرخ را برهم دراند عرش را لرزان کند
هوش مصنوعی: وقتی پادشاهی بر تخت سلطنت مینشیند، روح او چنان قدرتی دارد که می‌تواند آسمانها را به لرزه درآورد و زمین را به هم بریزد.
آنک از حاجت نظر دارد به کاسه هر کسیلطف او برگیرد و همکاسه سلطان کند
هوش مصنوعی: هر کسی نیاز و خواستهاش را به کاسهای میسازد و لطف و محبت الهی به او می‌رسد، و در نهایت همان فرد می‌تواند همراه و همرتبه سلطان شود.