غزل شمارهٔ ۷۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف زیبایی سحری می‌پردازد که همچون شاهی زیبا به زندگی او وارد شده است. او سحر را با ساقی مقایسه می‌کند و به احساساتی اشاره دارد که در نتیجه این زیبایی در او ایجاد می‌شود. هرچند که به سبو و ساغر دسترسی ندارد، اما موج‌های باده‌ای که در ذهنش جاری است، او را به بال و پر بی‌نهایتی می‌برد. در نهایت، زیبایی سحر را به قدری باارزش و شادی‌آور توصیف می‌کند که فراتر از زیبایی‌های روز و شب است.
سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمدبه مثال ساقیان او به سبو و ساغر آمد
هوش مصنوعی: سحر که مانند پادشاه زیباییها به دنیای ما آمد، مثل ساقیها به همراه جام و ظرف نوشیدنی بود.
نه سبوی او بدیدم نه ز ساغرش چشیدمکه هزار موج باده به دماغ من برآمد
هوش مصنوعی: من نه ظرف شرابش را دیدم و نه از جامش نوشیدم، اما به قدری باده در من جاری شد که هزاران موجش در ذهنم شکل گرفت.
بگشاد این دماغم پر و بال بی‌نهایتکه به آفتاب ماند که به ماه و اختر آمد
هوش مصنوعی: این عبارت به معنای این است که شخص احساس آزادگی و ترقی فوقالعادهای دارد، مانند این که بال و پرش به بینهایت گشوده شده است. او به شدت تحت تأثیر نور و درخشش آفتاب است و در عین حال به زیبایی و آرامش ماه و ستارهها نیز توجه دارد. این احساس میتواند نماد امید، آزادی و روحیهای بلندپرواز باشد.
به مبارکی و شادی چو جمال او بدیدمز جمال او دو دیده ز دو کون برتر آمد
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی او را دیدم، به خاطر خوشحالی و شادی، چشمانم از زیبایی او فراتر رفت و از دو جهان بالاتر رفت.