غزل شمارهٔ ۸۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لذت از عشق و عشق‌ورزی اشاره دارد. شاعر درباره نوشیدن باده و حال خوشی که از آن به دست می‌آید، صحبت می‌کند و به نقش عشق در زندگی اشاره می‌کند. او از ساقی (میزبان) می‌خواهد که مراقب باشد و به تذکر می‌دهد که باید از رازهای عشق لذت برد. همچنین به زیبایی و نور آفتاب حسن اشاره شده که نمادی از عشق و زیبایی است. در نهایت، شاعر به شمس تبریز می‌پردازد و از او ستایش می‌کند.
خنب‌های لایزالی جوش بادباده نوشان ازل را نوش باد
هوش مصنوعی: باده نوشان ازل، در لایزالی و جاودانگی غرق هستند و از طرب و شوق زندگی مینوشند. اجازه بادهای که جوش میخورد، جاری باشد و آنها را سرشار کند.
تیزچشمان صفا را تا ابدحلقه‌های عشق تو در گوش باد
هوش مصنوعی: چشمهای تیزبین صفا همیشه در گوش باد، یادگارهای عشق تو را به همراه دارند.
دوش گفتم ساقیش را هوش دارساقیش گفتا مرا بی‌هوش باد
هوش مصنوعی: دیشب به ساقی گفتم که مراقب حالش باشد، ولی او پاسخ داد که من خودم بیخبر و مست هستم.
ای خدا از ساقیان بزم غیبدر دو عالم بانگ نوشانوش باد
هوش مصنوعی: ای خدا، از نوشندگان پنهانی میخواهم که در دو جهان، صدای پرشور نوشیدنشان برقرار باشد.
عقل کل کو راز پوشاند همیمست باد و راز بی‌روپوش باد
هوش مصنوعی: عقل کل، یعنی عقل کامل، قادر است که اسرار را پنهان کند، اما در عین حال، این رازها مانند باد هستند که بدون شکل و نمای مشخصی وجود دارند.
هر سحر همچون سحرگه بی‌حجابآفتاب حسن در آغوش باد
هوش مصنوعی: هر صبح مانند بامداد زیبایی، بدون پوشش، آفتاب زیبایی در آغوش نسیم دمیده میشود.
شمس تبریز ار چه پشتش سوی ماستصد هزاران آفرین بر روش باد
هوش مصنوعی: شمس تبریز اگرچه به سمت ما ایستاده، اما هزاران بار درود بر روشنی او باد.