غزل شمارهٔ ۸۴۶
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان وضعیت انسانی می‌پردازد که از رنج‌های خود بی‌خبر است و نمی‌تواند لذت‌های زندگی را درک کند. بی توجهی به درد و رنج، باعث می‌شود که انسان حقیقت زیبایی‌ها را نبیند. همچنین اشاره‌ای به کم‌خبری و نادانی افراد در باره‌ی هنر و صنایع نیز وجود دارد. در نهایت به حالت مستی اشاره می‌شود، که نشان‌دهنده‌ی غرق شدن در لذت‌ها بدون آگاهی از حالات درونی و واقعی خود است.
بیمار رنج صفرا ذوق شکر نداندهر سنگ دل در این ره قلب از گهر نداند
هوش مصنوعی: بیمار مبتلا به صفرا نمی‌تواند طعم شیرینی را بچشد و هیچ کس که دلش سنگی است، نمیداند قلب پُر از احساسات را چه حس گرانبهایی دارد.
هر عنکبوت جوله در تار و پود آن چهاز ذوق صنعت خود ذوق دگر نداند
هوش مصنوعی: هر عنکبوتی که در تار و پود خود میبافد، آنچه از احساس و هنر خود دارد را نمی‌تواند با احساس دیگری مقایسه کند.
وان کو ز چه برافتد در جام و ساغر افتدمستیش در سر افتد پا را ز سر نداند
هوش مصنوعی: هر کس که به خاطر مشکلات یا ناملایمات سرش به زمین بیفتد و در حال نوشیدن میخواد که لذت ببرد، مستی و سرخوشیاش به قلبش میرسد و دیگر نمیداند که پاهایش در کجا قرار دارند.