غزل شمارهٔ ۸۶۳ - مولانا

آتش پریر گفت نهانی به گوش دودکز من نمی‌شکیبد و با من خوش است عود

قدر من او شناسد و شکر من او کندکاندر فنای خویش بدیدست عود سود

سر تا به پای عود گره بود بند بنداندر گشایش عدم آن عقدها گشود

ای یار شعله خوار من اهلا و مرحباای فانی و شهید من و مفخر شهود

بنگر که آسمان و زمین رهن هستی انداندر عدم گریز از این کور و زان کبود

هر جان که می‌گریزد از فقر و نیستینحسی بود گریزان از دولت و سعود

بی محو کس ز لوح عدم مستفید نیستصلحی فکن میان من و محو ای ودود

آن خاک تیره تا نشد از خویشتن فنانی در فزایش آمد و نی رست از رکود

تا نطفه نطفه بود و نشد محو از منینی قد سرو یافت نه زیبایی خدود

در معده چون بسوزد آن نان و نان خورشآن گاه عقل و جان شود و حسرت حسود

سنگ سیاه تا نشد از خویشتن فنانی زر و نقره گشت و نی ره یافت در نقود

خواریست و بندگیست پس آنگه شهنشهیستاندر نماز قامه بود آنگهی قعود

عمری بیازمودی هستی خویش رایک بار نیستی را هم باید آزمود

طاق و طرنب فقر و فنا هم گزاف نیستهر جا که دود آمد بی‌آتشی نبود

گر نیست عشق را سر ما و هوای ماچون از گزافه او دل و دستار ما ربود

عشق آمدست و گوش کشانمان همی‌کشدهر صبح سوی مکتب یوفون بالعهود

از چشم مؤمن آب ندم می‌کند روانتا سینه را بشوید از کینه و جحود

تو خفته‌ای و آب خضر بر تو می‌زندکز خواب برجه و بستان ساغر خلود

باقیش عشق گوید با تو نهان ز منز اصحاب کهف باش هم ایقاظ و رقود