غزل شمارهٔ ۹۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و اشتیاق شاعر به معشوق می‌پردازد. او از لذت‌هایی که در عشق تجربه می‌کند صحبت می‌کند و بیان می‌کند که دیگر نمی‌تواند برای دل‌خوشی خود نشستن را بپذیرد. عشق برای او همچون آتش سوزان است که به او نزدیک می‌شود و او از آن می‌گریزد. شاعر به وصف حال خاصی که در اثر عشق و احساساتش دارد، می‌پردازد، به طوری که نه خواب و نه سرمستی‌اش به حالت عادی برمی‌گردد. او در کنار عشق نشسته و شور و شوقی عمیق را احساس می‌کند. در نهایت، شاعر به تصویرسازی از معانی عمیق می‌پردازد که عشق و زیبایی را به او تقدیم کرده و به ذکر شمس تبریزی به عنوان منبع الهام خود اشاره می‌کند.
ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشدز روی پشت و پناهی که پشت‌ها همه رو شد
هوش مصنوعی: من شادیای را آغاز میکنم، چون وقتی به ثروت دست پیدا میکنم، تمام مشکلات و موانع پشت سر گذاشته می‌شود و همه چیز روشن و واضح می‌شود.
دگر نشینم هرگز برای دل که برآیدکجا برآید آن دل که کوی عشق فروشد
هوش مصنوعی: هرگز به خاطر دل، جایی که عشق باشد نمیروم؛ زیرا دل به کجا میتواند برود وقتی که عشق را رها کند؟
موکلان چو آتش ز عشق سوی من آیندبه سوی عشق گریزم که جمله فتنه از او شد
هوش مصنوعی: وقتی افرادی که به عشق مشغول هستند مانند آتش به سمت من میآیند، من از عشق فرار میکنم، چرا که همه مشکلات و فتنهها از عشق ناشی می‌شود.
که در سرم ز شرابش نه چشم ماند نه خوابشبه دست ساقی نابش مگر سرم چو کدو شد
هوش مصنوعی: در ذهن من از نوشیدنیاش نه چشمی باقی مانده و نه خواب، فقط این را میدانم که با دست ساقی زیبا، حال من چنان شده که مثل کدو بیحالت شدهام.
به خوان عشق نشستم چشیدم از نمک اوچو لقمه کردم خود را مرا چو عشق گلو شد
هوش مصنوعی: در میهمانی عشق نشستم و از طعم دلچسب او لذت بردم. وقتی خودم را مشغول کردم، عشقگلقوم را به من بخشید و غرق در آن شدم.
سبو به دست دویدم به جویبار معانیکه آب گشت سبویم چو آب جان به سبو شد
هوش مصنوعی: به سمت جویبار معانی دویدم و در دستم سبویی بود. مانند آبی که درون سبو قرار میگیرد، روح و جانم هم به آن سبو تبدیل شد.
نماز شام برفتم به سوی طرفه رومیچو دید بر در خویشم ز بام زود فروشد
هوش مصنوعی: به نماز شام رفتم که به سوی رومی زیبا بروم، اما وقتی او را دیدم که در کنار خانهام ایستاده، به سرعت از بام پایین آمد.
سر از دریچه برون کرد چو شعله‌های منورکه بام و خانه و بنده به جملگی همه او شد
هوش مصنوعی: مانند شعله‌های روشن که از پنجره بیرون میآیند، سر از مکان خود بیرون میآورد و با تابش نورش، همه جا، از خانه تا بندگان، را تحت تاثیر قرار میدهد و همه چیز را به خود میکشاند.
نهیم دست دهان بر که نازکست معانیز شمس مفخر تبریز سوخت جان و همو شد
هوش مصنوعی: دست به دهان میزنیم تا نزد کسی که نازکخوی است نزدیکی نداشته باشیم. جان ما از شمس تبریزی، که افتخار بزرگی است، سوخت و او نیز به همین سبب به اوج رسید.