غزل شمارهٔ ۹۸۱
هوش مصنوعی: شعر به معنای مقایسه‌ی زندگی و تجربه‌ی انسان با نان مصر است که نشان‌دهنده‌ی تازگی و لذت موقت است. شب و گذر زمان باعث می‌شود نان کهنه شود و انسان نیز با گذر زمان ممکن است از زندگی و تازگی خود دور شود. اشاره‌ای به این دارد که باید از لحظات زندگی بهره‌برداری کرد و درک کرد که خیال و تصورات ما نیز می‌تواند زیبا و گول‌زننده باشد. در نهایت، لازم نیست به یادآوری‌های کهنه و قدیمی بپردازیم، بلکه باید از لحظات جدید و زنده‌ی زندگی لذت ببریم.
شعر من نان مصر را ماندشب بر او بگذرد نتانی خورد
هوش مصنوعی: شعر من مانند نان مصری است که شب بر آن میگذرد و نمیتواند از آن تناول کند.
آن زمانش بخور که تازه بودپیش از آنکه بر او نشیند گرد
هوش مصنوعی: هنگامی که چیزی تازه و باطراوت است، از آن استفاده کن و از لذت آن بهره ببر، پیش از اینکه زمان بگذرد و کهنگی بر آن حاکم شود.
گرمسیر ضمیر جای وی استمی‌بمیرد در این جهان از بَرْد
هوش مصنوعی: اگر درون دل کسی، جای محبت و صمیمیت باشد، او در این دنیا از غم و رنج خواهد مرد.
همچو ماهی دمی به خشک تپیدساعتی دیگرش ببینی سرد
هوش مصنوعی: مانند ماهی که برای مدتی به خشکی میزند، کمی بعد او را میبینی که سرد و بیحرکت شده است.
ور خوری بر خیال تازگی‌اشبس خیالات نقش باید کرد
هوش مصنوعی: اگر بخواهی از زیبایی و تازگی چیزی بهره ببری، باید برایش تصاویری در ذهن بسازی.
آنچ نوشی خیال تو باشدنبود گفتن کهن ای مرد
هوش مصنوعی: آنچه تو در خیال و تصور داری، واقعیت ندارد و نیازی نیست به گذشته و گفتههای کهنه اشاره کرد، ای مرد.