غزل شمارهٔ ۹۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه عشق و احساسات عمیقش صحبت می‌کند. او با اشاره به دیدن محبوبش در صبح، آرامش و تسکینی را که عشق به او بخشیده توصیف می‌کند. شاعر همچنین به آتش عشق و پیام‌های پنهان در دل عشاق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که محبوبش با مهربانی او را فرا می‌خواند و با نوشیدنی‌ای مجازی، جانش را محیا می‌کند. در نهایت، شاعر با اشاره به تبریز و رحمت بر این احساسات عمیق تأکید می‌ورزد.
دیدن روی تو هم از بامداددرد مرا بین که چه آرام داد
هوش مصنوعی: دیدن چهرهات از صبح زود، درد مرا بیشتر کرد و آرامش را از من گرفت.
در دل عشاق چه آتش فکندجانب اسرار چه پیغام داد
هوش مصنوعی: عشاق را چه شعلهای در دل افکنده و چه پیامی از سوی رازها به آنان رسیده است.
چون ز سر لطف مرا پیش خواندجان مرا باده بی‌جام داد
هوش مصنوعی: وقتی با محبت و مهربانی به من نزدیک شد، جانم را مانند بادهای که در جام ریخته شده سرازیر کرد.
صافی آن باده چو ارواح خوردکاسه آلوده به اجسام داد
هوش مصنوعی: بادهای پاک و زلال است که وقتی نوشیده شود، روح را شاداب می‌کند، اما در عوض، کاسهای که آن را در آن مینوشیم، از بدیها و آلودگیها پر است.
صافی آن باده ز ارواح جوزانک به اجسام همین نام داد
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که نوعی از نوشیدنی زنده و خالص است که به روحها و جانها تعلق دارد، چون این نوشیدنی به اجسام و بدنی خاص نام و عنوان میدهد.
در تبریزست تو را دام دلرحمت پیوسته در آن دام داد
هوش مصنوعی: در تبریز، دل مهربان تو همواره در دام محبت و رحمت بدون وقفه وجود دارد.