غزل شمارهٔ ۱۰۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شوقی عمیق است که شاعر نسبت به معشوقش احساس می‌کند. شاعر به شمعی اشاره می‌کند که آتش آن در دلش شعله‌ور شده و او را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. او از دوستش می‌خواهد که به سرعت بیاید زیرا دلش به شدت داغ شده است. شاعر بیان می‌کند که روح او و زیبایی‌های دلش به هیچ چیز دیگری جز عشق و زیبایی معشوقش وابسته نیست. یادآوری می‌کند که عشق او باعث شده دلش از زلف معشوقش آزاد شود و جانش به شدت تحت تاثیر معشوق قرار گرفته است. در نهایت، اشاره می‌کند که دلش بعد از نشستن در کنار معشوق غرق در محبت او شده است.
آه در آن شمع منور چه بودکآتش زد در دل و دل را ربود
هوش مصنوعی: چرا این شمع روشن اینقدر جاذبه دارد که آتش آن به دل من نفوذ کرده و قلبم را تسخیر کرده است؟
ای زده اندر دل من آتشیسوختم ای دوست بیا زود زود
هوش مصنوعی: ای دوست، آتش عشق و اشتیاقی در دل من برافروخته شده است، تو بیا و هر چه زودتر نزد من بیا.
صورت دل صورت مخلوق نیستکز رخ دل حسن خدا رو نمود
هوش مصنوعی: چهره دل، نشانهای از مخلوقات نیست، بلکه از خدای زیبا و حسن او نمایش میدهد.
جز شکرش نیست مرا چاره‌ایجز لب او نیست مرا هیچ سود
هوش مصنوعی: غیر از شکر او هیچ راه حلی ندارم و تنها لب اوست که میتواند به من سود برساند.
یاد کن آن را که یکی صبحدماین دلم از زلف تو بندی گشود
هوش مصنوعی: به خاطر بیاور کسی را که در یکی از صبحهای زود، دلم به خاطر موهای تو آزاد شد و از آن بند رهایی یافت.
جان من اول که بدیدم تو راجان من از جان تو چیزی شنود
هوش مصنوعی: وقتی برای اولین بار تو را دیدم، احساس کردم که جانم از جان تو چیزی را درک کرده است.
چون دلم از چشمه تو آب خوردغرقه شد اندر تو و سیلم ربود
هوش مصنوعی: وقتی دل من از چشمه عشق تو سیراب شد، به عمق وجود تو فرو رفتم و تمام وجودم را به تو سپردم.