غزل شمارهٔ ۱۰۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شادابی طبیعت و رابطه انسان با آن اشاره دارد. شاخ گل از باغی که به مدد نیروی رحمت و رقص باد سبز و شاداب است، صحبت می‌کند. باد به مانند جبریل و گل به مانند مریم، وجود دارند و رقص آنها نماد بقا و رحمت است. همچنین به رابطه نسل‌های مختلف و نعمت‌هایی که از طبیعت می‌گیرد، اشاره شده و به روزی هر قوم و بخت خوب آنها هم پرداخته می‌شود. در نهایت، تأکید می‌شود که این نور و رحمت به فرزندان و نسل‌های آینده نیز منتقل می‌شود.
شاخ گلی باغ ز تو سبز و شادهست حریف تو در این رقص باد
هوش مصنوعی: درخت گل در باغ به خاطر تو سرسبز و شاداب است و دوست تو در این رقص نسیم حاضر است.
باد چو جبریل و تو چون مریمیعیسی گُل‌روی از این هر دو زاد
هوش مصنوعی: باد به مانند فرشتهای بزرگ و تو همچون مریم و عیسی، زیباییات را از این دو نشأت گرفته است.
رقص شما هر دو کلید بقا‌سترحمت بسیار بر این رقص باد
هوش مصنوعی: رقص شما هر دو را به زندگی و پایداری وادار می‌کند، در کنار این، رحمت و نعمت فراوانی بر این رقص جاری است.
تخت‌گه نسل شما شد دماغتخت بود جایگه کیقباد
هوش مصنوعی: شما به مقام و جایگاهی رسیدهاید که نسلتان در آن قرار دارد. این مکان به مانند تخت کیقباد، پادشاه قدیمی، باشکوه و با اعتبار است.
میوهٔ هر شاخ به معده رودزانک برسته‌ست ز کون و فساد
هوش مصنوعی: هر میوهای که از شاخهای میرسد، به شکم میرود؛ زیرا از آغاز تولد و از ناپاکیها به وجود آمده است.
نعمت ما چو ز مُکّون بودخلط نگردد به خور و ارتقاد
چون نعمت ما از آفرینشگر است، به خور و خواب آلوده نمیگردد
روزی هر قوم ز باغ دگرخوان بزرگ‌ست تو را ای جواد
هوش مصنوعی: هر قومی در زمانی از باغی دیگر بهرهمند می‌شود، اما تو ای جواد، همیشه در جایگاه بالایی هستی.
قسمت بخت‌ست برو بخت جوبخت به از رخت بود المراد
هوش مصنوعی: سرنوشت و بخت انسان، از خود او بیشتر اهمیت دارد. پس بهتر است به دنبال بخت و اقبال خود باشی، چرا که به داشتن ظاهر و زیبایی و ظواهر نمیتواند بر بخت بهتر غلبه کند.
بس که نسیمی به دل اندر دمیدز‌آن مدد نور که آرد ولاد
هوش مصنوعی: نسیمی که به دل دمیده، از نوری است که ولادت را به همراه دارد.