غزل شمارهٔ ۱۱۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و حالتی از مستی و دیوانگی عاشقانه می‌پردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قوی و بی‌پایان صحبت می‌کند که هر کسی را درگیر می‌کند. او به زیبایی معشوق، اشک‌ها و حسرت‌های عاشق اشاره می‌کند و به چالش‌های عشق و تلاش برای فرار از چنگال آن می‌پردازد. در نهایت، شاعر به نوشیدن باده‌ای که روح را سرشار می‌کند و شادی می‌آورد، اشاره دارد و به این نکته تأکید می‌کند که عشق و مستی به هم پیوسته‌اند.
بکش بکش که چه خوش می‌کشی بیار بیارهزیمتان ره عشق را قطار قطار
هوش مصنوعی: بکش و ادامه بده، زیرا که این کار برایت لذتبخش است. بیا و به عشق خود بپرداز و قدم به قدم در این راه پیش برو.
کنار بازگشادست عشق از مستیرسید دلشدگان را گه کنار کنار
هوش مصنوعی: عشق در کنار ما به روی خود باز است و دلهای شیدا و شیداها را به آرامش میرساند.
ز دست خویش از آن ساغری که می‌دانیاگر چه نیک خرابم بیا بیار بیار
هوش مصنوعی: از دست خودم، از آن مینوشی که میدانی، هر چند که حال من خراب است، لطفاً بیا و آن را بیاور.
قرار دولت او خواه و از قرار مپرسکه نیست از رخ او در دلم قرار قرار
هوش مصنوعی: آرامش زندگی من به خاطر وجود اوست، اما از او نپرس که چرا آرامش ندارم، چون تنها نگاه اوست که در دل من آرامش نمیآورد.
نگار کردن چون اشک بر رخ عاشقحلاوتیست در آن رو که زد نگار نگار
هوش مصنوعی: زیبایی و لطافت اشکهای عاشقانه بر چهره کسی که معشوقهاش را میبیند، لحظهای دلانگیز است که در آن عشق و زیبایی به هم آمیخته شدهاند. این احساسات عمیق به وضوح نمایانگر عشقی خالص و آسیبپذیر است.
ایا کسی که درافتاده‌ای به چنگالشز چنگ دوست رهیدن طمع مدار مدار
هوش مصنوعی: آیا کسی که به چنگال یک دشمن افتاده، میتواند به امید رهایی از دست او به دوستش تکیه کند؟ چنین امیدی نباید داشته باشد.
تو خون بدی وز عشقش چو شیر جوشیدیچو شیر خون نشود تو از این گذار گذار
هوش مصنوعی: اگر تو از عشق او خون بدهی و مانند شیر به جوش بیایی، نمیتوانی مانند شیر خونین شوی؛ بنابراین باید از این وضعیت عبور کنی.
برو به باده مخدوم شمس دین آمیزکه نیست باده تبریز را خمار خمار
هوش مصنوعی: به میخانه برو و از شراب گرانقدر شمس دین نوش کن، زیرا شراب تبریز حالتی مستی مانند ندارد.