غزل شمارهٔ ۱۱۸۰
هوش مصنوعی: این شعر از یک فردی است که از طولانی بودن شب و احساس دوری و جدایی شکایت می‌کند. او از خداوند می‌خواهد که روزی را که به هم خواهند رسید، کامل کند و از او طلب آمرزش می‌کند. شاعر بیان می‌کند که بین آن‌ها موانعی وجود دارد و نگران است، همچنین آرزو دارد که خداوند این موانع را برطرف کند و بر آن‌ها رحم کند چون در حیا و عذرخواهی به سر می‌برند.
سیدی انی کلیل انت فی زی النهاراشتکی من طول لیلی الفرار این الفرار
هوش مصنوعی: من به خاطر طولانی بودن شبها از روزها شکایت دارم، زیرا در این روزها زندگیام را از دست میدهم.
لیلتی مدت یداها امسکت ذیل الصباحلیلتی دار قرار دونها دار القرار
هوش مصنوعی: شب من به قدری طولانی بود که دستانش صبح را نگه داشت، شب من مکانی است که بدون آن، هیچ مکانی برای سکون و آرامش وجود ندارد.
ربنا اتمم لنا یوم التلاقی نورناربنا و اغفر لنا ثم اکسنا ذاک الغفار
هوش مصنوعی: پروردگارا، روزی که همدیگر را ملاقات میکنیم، نور ما را کامل کن. پروردگارا، ما را ببخش و سپس ما را با رحمت خود بپوشان.
انما اجسامنا حالت کسور بینناحبذا یا ربنا من جنه خلف الجدار
هوش مصنوعی: تنها جسمهای ما مانند دیوارهایی هستند که ما را از هم جدا کردهاند، ای پروردگار، چقدر زیباست که در باغی پشت دیوار زندگی کنیم.
ربنا فارفع جداراء قام فیما بینناربنا و ارحم فانا فی حیاء و اعتذار
هوش مصنوعی: پروردگارا، دیواری را میان ما برافراز و بر ما رحمت کن، زیرا ما در حال شرمندگی و عذرخواهی هستیم.