غزل شمارهٔ ۱۲۴۵
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به توصیف حالتی روحانی و عاطفی پرداخته و حاکی از تلاش شاعر برای هدایت و نجات جان خسته و سرگردان از وضعیت‌های ناگوار است. شاعر از تصاویر بلاغی و استعارات استفاده می‌کند تا نشان دهد که چگونه از بدی‌ها، عشق، و فراق، جان را به سوی آرامش و مهربانی می‌آورد. او به جستجوی نشانه‌ها و مهر و محبت می‌پردازد و در نهایت با بستن دست دزد، به نوعی می‌خواهد از رفتارهای ناپسند جلوگیری کند و جان را به دنیای بهتر و آشتی نزدیک کند. نهایتاً، اشاره به رحمت و رستگاری در بالاترین مقام یعنی جنت به تصویر کشیده شده است.
آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمشو آنک می‌کرد او کرانه در میان آوردمش
هوش مصنوعی: من او را از دنیای بد و نا خوشایند به دنیای خوب و شادی آوردم و همان کسی که در آن زمان در اوج خودخواهی و خودمحوری بود، اکنون در دورانی متعادل و با توجه به دیگران قرار دارد.
آنک عشوه کار او بد عشوه‌ای بنمودمشو آنک از من سر کشیدی کشکشان آوردمش
هوش مصنوعی: او با ناز و عشوه خود به من جلوه کرد و من هم از روی تمایل و دلکش بودن او، توجهام را به او جلب کردم.
آنک هر صبحی تقاضا می‌کند جان را ز مناز تقاضا بر تقاضا من به جان آوردمش
هوش مصنوعی: هر روز، جانم از من درخواست می‌کند و من به خاطر این درخواستها، جان را به او تقدیم میکنم.
جان سرگردان که گم شد در بیابان فراقاز بیابان‌ها سوی دارالامان آوردمش
هوش مصنوعی: جانی که در میان درد فراق سر گم شده بود را از بیابانهای بیسر و سامان به مکانی امن و آرامشبخش آوردم.
گفت جان من می‌نیایم تا بننمایی نشانکو نشان کو مهر سلطان من نشان آوردمش
هوش مصنوعی: گفت جان من، من نمیآیم تا اینکه تو علامتی از خودت نشان بدهی. من نشانی از عشق سلطان خود را آوردهام.
مهربانی کردن این باشد که بستم دست دزددست بسته پیش میر مهربان آوردمش
هوش مصنوعی: مهربانی به این معناست که من دزد را که دستش بسته بود، به نزد فرماندار مهربان آوردم.
چونک یک گوشه ردای مصطفی آمد به دستآنک بد در قعر دوزخ در جنان آوردمش
هوش مصنوعی: وقتی که یکی از گوشههای ردا و لباس پیامبر به دست من رسید، او را که در قعر دوزخ بود، به بهشت رساندم.