غزل شمارهٔ ۱۳۰۳
هوش مصنوعی: این شعر نغز و زیبا به عشق و محبت می‌پردازد و به چهره دلنواز یک دوست اشاره می‌کند. شاعر از دوست می‌خواهد که اگر آزرده می‌شود، هرچه زودتر برود. او بر این باور است که زیبایی‌ها و نشانه‌های عشق در چهره معشوق نمایان است. همچنین اشاراتی به شمس دین و لبخند او دارد و بزم و جشن را به مفاهیم عمیق‌تری از عشق و زیبایی پیوند می‌زند. شاعر در نهایت از تبریز و کمال و حرمت آن نام می‌برد، گویی این شهر نمادی از نیکی و بزرگی است.
گر تو تنگ آیی ز ما زوتر برون رو ای حریفکز ترش رویی همی‌رنجد دلارام ظریف
هوش مصنوعی: اگر تو با دل تنگ و ناراحت پیش ما بیایی، بهتر است زودتر بروی، ای دوست، چون از چهرهی عبوس تو، دل آرام و لطیف من ناراحت می‌شود.
گر همی انکار خود پنهان کنی بر روی تومی‌نماید دشمنی‌ها بر رخ تو لیف لیف
هوش مصنوعی: اگرچه بخواهی خود را پنهان کنی و انکار کنی، اما دشمنی‌ها به وضوح بر چهرهات نمایان می‌شود.
روز گردک بر رخ داماد می‌باشد نشاناز جمال او که نامش کرد رومی نیف نیف
هوش مصنوعی: روز، گردنبند زیبایی است که بر گردن داماد آویخته شده و نشان دهنده زیبایی اوست، به گونهای که نامش را به یاد رومیان میاندازد.
چون خداوند شمس دین چوگان زند یارش کجاستور بر اسب فضل بنشیند کجا دارد ردیف
هوش مصنوعی: وقتی که خداوند شمس دین به چنگ می‌زند، دوستش کجا است؟ و اگر بر اسب فضل بنشیند، چه کسی در کنار او قرار دارد؟
خوان و بزم هر دو عالم نزد بزم شمس دینچون یکی کاسه پرآش و بر سر او یک رغیف
هوش مصنوعی: هر دو جهان، مانند یک ظرف پر از آش، در مهمانی شمسالدین در کنار هم قرار دارند و بر روی آن یک تکه نان گذاشته شده است.
وان رغیف و آش و کاسه صدقه تبریز داناز کمال و حرمت شهر شهنشاه شریف
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که نان و غذا و کاسهای که صدقه داده می‌شود، نمایانگر ارزش و احترام شهر تبریز است و به عظمت و مرتبه بالای این شهر اشاره دارد.