غزل شمارهٔ ۱۳۱۷

هوش مصنوعی: این شعر که از مولانا جلال‌الدین رومی است، به نقد زندگی دنیوی و بی‌اعتنایی به موت و مرگ می‌پردازد. شاعر به فردی که غرق در خودبینی و تجملات دنیوی است، این پیام را می‌دهد که مرگ هر لحظه به او نزدیک است و نباید از آن غافل شود. او به ترغیب به جستجوی حقیقت و دین واقعی می‌پردازد و از وی می‌خواهد که به روح خود اهمیت دهد و از زندگی superficial خود دست بکشد. این شعر تأکید بر پذیرش واقعیت مرگ و جستن معنای واقعی زندگی دارد. همچنین شمس‌الحق تبریزی به عنوان یک منبع معنوی و آب حیات توصیف شده است که باید از آن بهره‌مند شد.