غزل شمارهٔ ۱۳۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و مشکلات ناشی از جدایی اشاره می‌کند. او از غم و درد ناشی از عشق و دوری می‌نالد و می‌گوید که این دردها او را بسیار عذاب می‌دهند. شاعر همچنین به ناتوانی عقل و احساس یأس و ملال می‌پردازد. او با توصیف خود از حس و حالش و درگیری‌های درونی‌اش، به عشق به عنوان منبعی از زندگی و امید اشاره می‌کند و خواهان رهایی از غم و درد است. در پایان، به یاری و زیبایی عشق و تاثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.
چند از این قیل و قال عشق پرست و ببالتا تو بمانی چو عشق در دو جهان بی‌زوال
هوش مصنوعی: بسیاری از این جدلها و حواشی عشق را رها کن و پرچم عشق را به اهتزاز درآور تا تو نیز مانند عشق در دو جهان پایدار بمانی.
چند کشی بار هجر غصه و تیمار هجرخاصه که منقار هجر کند تو را پر و بال
هوش مصنوعی: چند بار باید به خاطر جدایی درد و رنج بکشی، به ویژه اینکه جدایی به تو لطمه میزند و باعث میشود پر و بالت آسیب ببیند.
آه ز نفس فضول آه ز ضعف عقولآه ز یار ملول چند نماید ملال
هوش مصنوعی: ای کاش از نفس بیهوده و بیفایده دوری کنیم، ای کاش از کمعمق بودن اندیشهها بپرهیزیم، و ای کاش از دلشکستگی معشوق غمگین نشویم. دل تنگی چه سودی دارد؟
آن که همی‌خوانمش عجز نمی‌دانمشتا که بترسانمش از ستم و از وبال
هوش مصنوعی: من کسی را که به او میخوانم و درخواست میکنم، ناتوان نمیدانم، تا زمانی که بتوانم او را از ظلم و عواقب بد عملش بترسانم.
جمله سؤال و جواب زوست منم چون ربابمی‌زندم او شتاب زخمه که یعنی بنال
هوش مصنوعی: تمامی سؤالها و پاسخها از من است. من مانند رباب، ساز میزنم و او با نواختن تند، مرا به گریه کردن وامیدارد.
یک دم بانگ نجات یک دم آواز ماتمی‌زند آن خوش صفات بر من و بر وصف حال
هوش مصنوعی: لحظهای صدای نجات را میزنند و لحظهای دیگر صدای ماتی را به خاطر آن ویژگیهای خوبشان بر من و حال و احوالم میفرستند.
تصلح میزاننا تحسن الحانناتذهب احزاننا انت شدید المحال
هوش مصنوعی: ترازوی ما درست میشود، نغمههای ما زیباتر میشود و غمهای ما برطرف میشود. تو بر نا ممکنات توانایی داری.