غزل شمارهٔ ۱۴۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات و تردیدهای خود می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی کار کسی مانند اوست، چرا باید کار دیگری انجام دهد؟ او از طعم شیرین لب معشوقش صحبت می‌کند و نمی‌تواند از آن لذت صرف‌نظر کند. همچنین، او به این نکته اشاره دارد که اگر به گلزار برود، چگونه می‌تواند به سوی خار برود، و از مرغ شب می‌پرسد که چرا نباید سحر را ترک کند. شاعر به نوشیدن شراب و حفظ عقل خود اشاره می‌کند و تصور می‌کند که در مجلسی بهشتی قرار دارد. او همچنین از زیبایی معشوقش صحبت می‌کند و نمی‌خواهد به دنبال ستاره‌ها برود. در آخر، او به نام زمین و غیبت فرشتگان اشاره می‌کند و سؤالی می‌کند درباره اینکه چرا باید خود را به یاد بشر بیندازد در حالی که احساسات عمیقی نسبت به معشوق دارد.
کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنمچونک چشیدم از لبش یاد شکر چرا کنم
هوش مصنوعی: اگر کسی به خوبی و زیبایی او کار کند، چرا من باید کار دیگری انجام دهم؟ چون طعم شیرین عشق او را از لبش چشیدهام و دیگر نیازی به چیز دیگری ندارم.
از گلزار چون روم جانب خار چون شوماز پی شب چو مرغ شب ترک سحر چرا کنم
هوش مصنوعی: وقتی از باغ گل عبور میکنم، به خاطر خارها ناراحت نمیشوم؛ و مثل پرندهای که در شب پرواز می‌کند، نمیدانم چرا باید صبح را ترک کنم.
باده اگر چه می خورم عقل نرفت از سرممجلس چون بهشت را زیر و زبر چرا کنم
هوش مصنوعی: هر چند که نوشیدنی مینوشم، اما عقل و هوش خود را از دست نمیدهم. چرا باید مجالسی را که بهشتی به نظر میرسند، به هم بریزم؟
چونک کمر ببسته‌ام بهر چنان قمررخیاز پی هر ستاره گو ترک قمر چرا کنم
هوش مصنوعی: زمانی که من برای رسیدن به چهرهای زیبا و دلربا همه چیز را آماده کردهام، چرا باید به دنبال ستاره‌ها بروم و زیبایی او را ترک کنم؟
بر سر چرخ هفتمین نام زمین چرا برمغیرت هر فرشته‌ام ذکر بشر چرا کنم
هوش مصنوعی: در بالای هفتمین آسمان، نام زمین چه کاره است که من به خاطر آن، غیرت هر فرشته را زیر سوال ببرم و درباره انسان سخن بگویم؟