غزل شمارهٔ ۱۴۳۷
هوش مصنوعی: این شعر، با زبانی شاعرانه و دلنشین، به بیان حالات روحی و عارفانه شاعر می‌پردازد. شاعر در ابتدا به ستایش و شکرگزاری می‌پردازد و می‌گوید که در هنگام رعد و برق، با شادی و حمد خداوند را می‌ستاید. او خود را تشبیه به موسی می‌کند که در برابر فرعون قرار دارد و از رازهای مقدس سخن می‌گوید. شاعر در ادامه به احساس سرمستی و تاثیر باده‌ای که او را به وجد می‌آورد اشاره می‌کند و به ویرانی‌هایی که از این حالت در میان زاهدان حادث می‌شود، اشاره می‌کند. او در نهایت به حیرت و سردرگمی خود از واقعیت وجودش و ارتباطش با مستان اشاره می‌کند و این سوال را مطرح می‌کند که آیا خود او نیز جزو آن مستان است یا نه. در مجموع، شعر اشاره‌ای به جستجوی حقایق عمیق زندگی و تجربه‌های عرفانی دارد.
چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانمچو چرخ صاف پرنورم به گرد ماه گردانم
هوش مصنوعی: زمانی که رعد و برق میخندد و در حال ستایش و تمجید هستم، مانند چرخش صاف و نورانی به دور ماه حرکت میکنم.
زبانم عقده‌ای دارد چو موسی من ز فرعونانز رشک آنک فرعونی خبر یابد ز برهانم
هوش مصنوعی: زبانم دلی پُر از درد و غم دارد، مانند موسی که از فرعونان رنج میبرد. حسادت آنها باعث می‌شود چیزهایی را از او بدانند که از دلایل و شواهدی که دارد، ناشی می‌شود.
فروبندید دستم را چو دریابید هستم رابه لشکرگاه فرعونی که من جاسوس سلطانم
هوش مصنوعی: دستم را ببندید که متوجه شدید من کجا هستم؛ به مقر فرماندهی فرعون، چون من یک جاسوس از طرف سلطانم هستم.
نه جاسوسم نه ناموسم من از اسرار قدوسمرها کن چونک سرمستم که تا لافی بپرانم
هوش مصنوعی: من نه به دنبال کنجکاوی هستم و نه به مسائل خصوصی دیگران کاری دارم. من از اسرار مقدس آگاهی دارم و در حال حاضر به قدری مست و شاداب هستم که میخواهم از این حالت لذت ببرم و سخن بگویم.
ز باده باد می خیزد که باده باد انگیزدخصوصا این چنین باده که من از وی پریشانم
هوش مصنوعی: می‌گوید وقتی نوشیدنی میخورم، حالتی خاص و سرخوشی به من دست میدهد. به ویژه وقتی که این نوشیدنی باعث می‌شود افکار و احساساتم بهم بریزد و بیقرار شوم.
همه زهاد عالم را اگر بویی رسد زین میچه ویرانی پدید آید چه گویم من نمی‌دانم
هوش مصنوعی: اگر همگان زهاد و عابدان دنیا از بوی این می باخبر شوند، چه خرابی و آشفتگی به بار خواهد آمد. حال من چه بگویم که نمی‌دانم.
چه جای می که گر بویی از آن انفاس سرمستانرسد در سنگ و در مرمر بلافد کآب حیوانم
هوش مصنوعی: هر کجا که بوی عطر سرمستان به مشام برسد، حتی در سنگ و مرمر، جان من زنده می‌شود.
وجود من عزبخانه‌ست و آن مستان در او جمعنددلم حیران کز ایشانم عجب یا خود من ایشانم
هوش مصنوعی: وجود من مانند خانهای است که مستان در آن جمع شدهاند. دلم در تعجب است که آیا من خود یکی از آن مستان هستم یا اینکه آنها در درون من هستند.
اگر من جنس ایشانم وگر من غیر ایشانمنمی‌دانم همین دانم که من در روح و ریحانم
هوش مصنوعی: من نمی‌دانم که آیا من از جنس آنها هستم یا نه، اما این را میدانم که من در جوانی و شادابی و سرزندگی زندگی میکنم.