غزل شمارهٔ ۱۴۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حال و احوال خود می‌پردازد. او از خواب و بی‌خود شدن صحبت می‌کند و از عشق و وابستگی‌اش به یار می‌گوید. او بیان می‌کند که در هر حالتی، چه خواب باشد و چه بیداری، در فکر و خیال یارش است و رفتار او را الگو قرار می‌دهد. شاعر همچنین به تأثیرات عواطف یار بر احساسات خود اشاره می‌کند و از درک و تشابه عمیق میان خود و محبوب سخن می‌گوید. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که معانی عمیق و زیبای زندگی را از عشقش می‌گیرد.
گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتمتو قصه خود می گو من قصه خود گفتم
هوش مصنوعی: اگر تو خستهای، بنشین و استراحت کن. من خودم خیلی خستهام و حالا تو بگو چه داستانی داری. من هم داستان خودم را گفتم.
بس کردم از دستان زیرا مثل مستاناز خواب به هر سویی می خنبم و می افتم
هوش مصنوعی: دیگر از دست خود خسته شدم، زیرا مانند معتادان، از خواب بیدار شده و به هر سو حرکت میکنم و میافتم.
من تشنه آن یارم گر خفته و بیدارمبا نقش خیال او همراهم و هم جفتم
هوش مصنوعی: من همیشه به یاد آن محبوب هستم، حتی اگر او خواب باشد یا بیدار. در هر لحظه، تصویر او در ذهنم همراه من است و مانند همسری با من است.
چون صورت آیینه من تابع آن رویمزان رو صفت او را بنمودم و بنهفتم
هوش مصنوعی: وقتی که چهرهام مانند آیینه است، به همین دلیل به او توجه میکنم و ویژگیهای او را به نمایش میگذارم و در درون خودم مخفی میکنم.
آن دم که بخندید او من نیز بخندیدموان دم که برآشفت او من نیز برآشفتم
هوش مصنوعی: زمانی که او لبخند زد، من هم لبخند زدم و وقتی او ناراحت شد، من هم ناراحت شدم.
باقیش بگو تو هم زیرا که ز بحر توستدرهای معانی که در رشته دم سفتم
هوش مصنوعی: باقی موارد را تو هم بگو، زیرا که دریا از تو سرچشمه می‌گیرد و درهای معانی که در سلسله سخن من است، از این دریا نشأت می‌گیرد.