غزل شمارهٔ ۱۴۶۸ - مولانا

امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هماز تو شکرافشانم، این جا هم و آن جا هم

دل بادهٔ تو خورده، وز خانه سفر کردهما بی‌دل و دل با تو، با ما هم و بی‌ما هم

ای دل که روانی تو، آن سوی که دانی توخدمت برسان از ما، آن جا و مُوصی هم

ما منتظر وقت و دل ناظر تو دائمدر حالت آرامش، در شورش و غوغا هم

از باده و باد تو، چون موج شده این دلدر مستی و پستی خوش، در رفعت و بالا هم

ابر خوش لطف تو، با جان و روان مادر خاک اثر کرده، در صخره و خارا هم

با تو پس از این عالم، بی‌نقش بنی‌آدمخوش خلوت جان باشد، آمیزش جان‌ها هم

زآن غمزهٔ مست تو، زآن جادو و جادوخوخیره شده هر دیده، نادان هم و دانا هم

من ننگ نمی‌دارم، مجنونم و می دانیهم عِرق جنون دارم، از مایه و سودا هم

از آتش و آب او، ای جسته نشان، بنگردر آب دو چشم ما، در زردی سیما هم

در عالم آب و گِل، در پردهٔ جان و دلهم ایمنی از عشقت، وین فتنه و غوغا هم

زان طرهٔ روحانی، زان سلسلهٔ جانیزُنار تو بر بسته، هم مؤمن و ترسا هم